Aaaaaahhh
ik erger me. Boven alle gratis weblogs staat nu een lelijke, irriterende reclamebalk. Hij kan wel weg, maar dan moet je een betaalde weblog nemen, OF je stuurt maandelijks een sms dat dat ding wegmoet. Is dat de uitkomst? Nee, want dan moet je alsnog betalen. Duuuuuuus ga ik maar een ander onderkomen zoeken, ook al vind ik dat lelijk want ik heb geen geduld voor html
i'm falling now because i'm holding on to things that are no longer there, cause it's hard to tell my mind to stop loving you, when my heart still does. And always will. Wish you would come back to me
Als schoonheid ver te zoeken is
Stel je eens voor: je hebt een ontzettend grote neus, je ogen staan niet gelijk en vrouwelijke vormen zijn ver te zoeken (als vrouw zijnde dan, voor mannen hoop ik dat het laatste wel het geval is). Je staat al met een betonblok aan je benen op de rand van de brug, omdat je denkt dat er geen oplossing meer is voor je verschrikkelijke uiterlijk. Voordat je besluit te springen, tikt er iemand op je rug die vraagt of je wel een cosmetische chirurgie hebt overwogen. Volgens de persoon in kwestie is dit dé uitkomst. Je besluit onder het mes te gaan, en na de operatie denk je: er was inderdaad een andere manier. Daarom zeg ik: Cosmetische chirurgie is in sommige gevallen pure noodzaak.
Sommige mensen zijn gewoon te angstaanjagend voor onze samenleving. Stel je voor dat je op straat loopt, en je ziet een kruising tussen Marijke ‘lipjes getuit, borstjes vooruit’ van Helwegen en de man met de enge tanden uit James Bond. Dat is dus gillen geblazen, en het beeld van deze ‘creatie’ zal je de rest van je leven bijblijven. En denk toch eens aan onze kinderen. Ze zullen getraumatiseerd zijn voor de rest van hun leven, en bij een zielenknijper in therapie moeten gaan, die je bakken met geld kost.
Dit alles hoeft natuurlijk niet, als die engerds gewoon onder het mes gaat. Spuitje hier, zaag daar, en de toekomst van vele mensen ziet er een stuk zonniger uit.
Ook zul je zelf veel succesvoller worden in het leven. Ga maar eens na, een werkgever krijgt twee sollicitanten met zo ongeveer dezelfde capaciteiten. De één is gewoon ronduit lelijk met een merkpak, en de ander is knap met een C&A’tje. Wie denk je dat de uitverkorene wordt voor de baan? Degene die je wel kunt vertonen aan de buitenwereld natuurlijk! Kleding zegt namelijk niet alles, sommige dingen kun je alleen maar verdoezelen met een zak erover.
Tot slot hebben mensen natuurlijk ook een zelfbeeld. Sommige hebben echt een complex vanwege hun appelwangen of hangbillen. Gelukkig is er dan als uitkomst cosmetische chirurgie. Een kleine correctie en je achterwerk kan in zijn of haar volle glorie bewonderd worden, in plaats van in de plomp te eindigen.
Echter zul je natuurlijk altijd commentaar hebben dat mensen kunnen doorslaan met cosmetische chirurgie. Ze willen dan teveel op hun idolen uit de film en muziekindustrie lijken. Groot gelijk! Om maar even terug te komen op mijn argument over succesvoller worden, hier is het levende bewijs. Pamela Anderson verdient toch geen miljoenen omdat ze zo intelligent is. Ze heeft dan wel veel geld neer moeten tellen voor die volle cup, maar ze verdient het in tienvoud terug. Wij mensen zijn eigenlijk zo oppervlakkig als wat, uiterlijk telt!
We kunnen dus concluderen dat mooi zijn niet alleen noodzakelijk is om het aantal hartaanvallen in onze maatschappij terug te brengen (‘O nee, de Terminator is echt terug!’), maar dat het ook een must is als je veel geld wilt verdienen. Ook kun je door een kleine lichamelijke verandering jezelf een stuk beter voelen. Natuurlijk moet je in sommige gevallen wel een beetje oppassen, wil je je kinderbijslag niet mislopen. En dat is niet met Botox te verhelpen.
Ja, ik moet mijn betoog voor Nederlands nog inleveren, dit kan wel toch?
Ik weet geen titel
Today we finally agreed on an investigation! And the big surprise is that you also thought it was a good one. We asked a TA if we could make an appointment to use the lab later that week. She looked at me suspiciously, and asked me what I was planning to do. I told her we wanted to investigate a whole new kind of XTC, one that would be even more deadly than the already existing one. She thought it was a good idea, but only if she would receive 20% of the profit that we would make.
Ja, dit heb ik gekopieerd uit mijn logboek voor SPU, en daarom is nu het helemaal lettertype anders maar ik snap niet hoe ik dat normaal moet doen en ik heb ook geen zin om dat uit te zoeken, want daar ben ik te lui voor. Meneer komt er aan het einde van de opdracht (ok, het begin voor mij) mee dat je ook de precieze tijden moet opschrijven van wanneer je wat gedaan hebt. Nu kan het voor mij dus niet meer stuk, want dan ga ik alles wat ik heb gedaan tot in de detail uitschrijven, en een hoop onzin verzinnen. Keep up the big fantasy.
Ik wil deze log opdragen en ook voordragen aan Tim Wagemakers, die dagelijks de kleffe gesprekken van zijn broer moet doorstaan, die met zijn vriendin aan de telefoon is. Van Tim mag je af en toe best zeggen dat je elkaar lief vindt, maar niet ieder telefoongesprek. Dat kan zijn maag namelijk niet aan. En ik ook niet, want ik weet hoeveel en hoeveel verschillende dingen hij eet op een dag
Ik vond estupendo tof. Er was verder niemand aan het dansen, maar wij bestormden de dansvloer. Zulke dingen vind ik leuk, net zoals stomme dansjes doen, of door mensen heen jumpen die vinden dat zij recht hebben op alle ruimte.
En ook om studieontwijkend gedrag te vertonen door tekenfilms te gaan kijken met mijn nichtje. We lijken qua uiterlijk totaal niet op elkaar, maar van binnen wel. Ze doet alles anders dan de rest, bijdehand is haar tweede naam en ze heeft ook teveel Happy Feet gekeken. Alleen loop ik niet met mn broek op mn enkels door het huis.
Achter het raam.. ehh, de deur
Op zich was het hele film gebeuren voor anw best grappig. We deden er wel uren over, maar het was leuk. Totdat ik een prijs moest uitreiken voor de uitvinding van de telefoon. Ik zou dan in een mooie jurk gaan, en lief lachen. uhuh. Ik moest in een jurk met allemaal glittertjes, die ongeveer 2 maten te klein was en ontzettend kort. Vervolgens moest ik mijn voeten in te kleine pumps proppen, grote oorbellen in doen, en dat alles om er charmant uit te zien. Ik wilde absoluut niet de kamer uitkomen want ik schaamde me dood, maar ik liet me toch overlaten, want dat was toch hartstikke leuk voor de film?
Maar toen ging de bel.
Niemand ging open doen, dus deed ik het maar.
Voor mijn neus stond een klein meisje met een grote collectebus, die ze met alle kracht in bedwang probeerde te houden, en vooral niet te laten vallen. Daar stond ik dan in mijn niet veel verhullende outfit, en de moeder van het kind stond achter haar te lachen als een boer met kiespijn. 'Heeft u misschien iets over voor het astmafond?' Ja ik geef je wel een zakje lucht, ha ha.
Met mijn aardigste glimlach zeg ik: 'sorry ik heb geen geld bij, en ik woon hier ook niet', trek mijn "jurk" recht en duw snel de deur dicht.
Daarna begin ik keihard te lachen, want waarschijnlijk dachten ze dat ik bezig was om op een onzedelijke manier mijn geld te verdienen, en ik moet toegeven dat ik er zo ook wel uitzag.
'Even wachten, ik ben nu nog bezig, maar als ik klaar ben heb ik heel wat geld te doneren!'
Fracture
Anthony Hopkins is echt geniaal. Na de poging tot moord al zijn sporen uitwissen, en in de rechtzaal geen advocaat nemen omdat hij weet dat ze toch geen bewijs hebben. Nu ik het zo lees, lijkt het net alsof hij echt zelf een moord heeft gepleegd. Maar dat is niet zo, dat is in de film FRACTURE. Als ik zulk soort films kijk, besluit ik altijd om toch maar rechten te gaan studeren, en openbare aanklager te worden. Zo wilde ik ook altijd rechercheur worden, maar dan begin je met het uitschrijven van bonnen op een parkeerplaats. Volgens mij is een wielklem zetten ook niks voor mij, dan komen vast mn vingers ertussen. Of mensen kunnen mijn handschrift op de bekeuring niet lezen, en dan gaan ze niet betalen wegens gebrek aan duidelijkheid, of een andere wet die ze ter plekke verzinnen. En ondertussen staan mensen tegen je te schreeuwen dat je maar beter boeven kunt gaan vangen. Ja, dat wil ik dan ook, maar zelf ik moet onderaan beginnen, natuurlijk.
En ja, hij zat er ook in:
Als het nou eens vakantie was..
Vandaag weer school, al waren het maar twee uurtjes, ik werd meteen met mijn neus op de feiten gedrukt. Want ik ben daar toch iets te makkelijk in. Wetenschappelijke krant? Gaat wel lukken. Betoog? Oooo, over twee weken pas! Ondertussen is het betoog al morgen. De tijd gaat niet alleen snel als je plezier hebt, dacht ik zo.
Vervelend is wel als je een docent Engels hebt die ter plekke huiswerk bedenkt dat je meteen moet inleveren, en opschrijft dat je je huiswerk niet hebt als je ziek bent. Het ergste is dan wel dat ze ook nog durft te zeggen dat je sommige dingen lang van te voren moet doen, ook al is het 10 minuten werk. Ik vind dat ik dat helemaal zelf moet weten, dat is mijn manier van werken, en zo doe ik het gewoon.
Dat eindigde dus in een discussie, en morgen een flinke preek, aangezien ik gewoon naar huis ben gegaan in plaats van die opdrachten maken.
Wat is het trouwens met printers die uit zichzelf allemaal rare geluiden gaan maken?